Wanneer je hond ziek is


Dogify / maandag, januari 21st, 2019

Je hond wordt ongemerkt en snel een zo’n belangrijk onderdeel van je leven. Je gaat ervan houden, en soms merk je dat je stiekem tegen hem praat. We kregen Otis als klein bolletje wol van 8 weken. Hij was ongelooflijk druk, onuitstaanbaar eigenwijs maar vooral mijn allerleukste hondenkind natuurlijk. Otis had geen deftig poedelloopje zoals je vaak ziet bij poedels. Otis liep als een grote krab van 3 kilo. Dat vonden we wel grappig, dat pluizige kleine speelgoedhondje met zijn gekke loopje. Maar toen de krab ook begon te trekken met zijn linker achterpoot begon ik me toch zorgen te maken.

Het trekken van de achterpoot ging op een gegeven moment gepaard met echte uitingen van pijn. Dat was voor ons toch echt het teken dat er iets mis was. Eenmaal bij de dierenarts werd ik naar huis gestuurd met antibiotica en pijnstillers. Ik was blij dat de pijn daarmee weggenomen kon worden en hoopvol dat het om een simpele ontsteking zou gaan. Om te kijken of de antibiotica aansloeg moest ik natuurlijk ook stoppen met de pijnstilling om te kijken of hij dan weer met zijn pootje zou trekken. Het breekt je hart als je kleine pup van een half jaartje oud vervolgens niet meer wil lopen en als een hoopje ellende in de mand ligt.

Wanneer hij buiten los kon lopen was hij toch zo enthousiast dat er wat beweging in zat. Hoeveel mensen mij niet aan hebben gesproken: ‘uw hondje heeft echt iets aan zijn pootje, heeft u dat gezien?’ Het is natuurlijk vriendelijk bedoeld maar enorm frustrerend. Ik was al meerdere keren bij de dierenarts geweest en er was van alles al uitgedokterd, ik wist niet wat het was, en natuurlijk zag ik het zelf ook wel. ‘ja klopt, we zijn er mee bezig…’ Soms kwam ik huilend thuis. Het is zo erg: je weet heel goed dat er iets mis is en dat je hond zelfs pijn heeft maar je kunt helemaal niets doen.

Na antibiotica en pijnstilling, wat allemaal niet hielp, werd het tijd voor foto’s. Dat onze krab ook een hele scheve ruggengraat had was geen verrassing. Dat zorgde er wel voor dat de röntgenfoto’s mislukten omdat ze Otis niet goed recht konden leggen. Ik vond het eng om mijn 6 maanden oude hond van nog geen 3 kilo voor de 2de keer in korte tijd onder narcose te laten gaan. Dan overtuig je jezelf ervan dat je hierna wijzer bent en sta je vervolgens met dezelfde onzekerheden en vragen weer buiten. Genieten van je jonge hond wordt lastiger. Je ziet een hond die veel pijn heeft en je hebt vooral veel medelijden. Ook heb ik me constant afgevraagd wat ik fout heb gedaan. Had ik hem misschien overbelast als pup? Was hij misschien te vaak van de bank gesprongen? Had ik iets kunnen voorkomen?

We mochten naar Utrecht waar een CT-scan gemaakt zou worden van Otis en waar hij voor de derde keer onder narcose ging. Ik moest erbij blijven toen mijn hond onder narcose ging en kreeg na afloop een hond terug die nog helemaal van de wereld in mijn armen lag. Ja, ik ben een softie. Vreselijk vond ik het. Bij mijn dierenarts mocht ik mijn hond altijd pas ophalen als hij weer op vier poten liep. Dat lijkt dan allemaal een stuk onschuldiger omdat je dan weer een hond mee krijgt die hetzelfde is als de hond die je bracht. Een uur heb ik met Otis rondgedragen voordat hij weer zijn eigen manke zelf was.
De CT scan zorgde gelukkig eindelijk voor duidelijkheid! Otis had Calvé-legg-perthes. Om dit te behandelen en te zorgen dat de hond geen pijn meer zou hebben moest de heupkop verwijderd worden. Na 6 weken revalideren zijn de spieren dan sterk genoeg om de functie over te nemen. Ondanks dat deze operatie best wel heftig is was is, was ik zo opgelucht eindelijk een diagnose te hebben én een oplossing! De operatie werd een maand later uitgevoerd. In tussentijd kon ik eindelijk tegen iedereen in het bos uitleggen dat het Calvé legg perthes was en dat hij geopereerd wordt. Pfiew. In tussentijd had hij geen pijn door de pijnstilling.

Gelukkig heb ik een paar hele goede vriendinnen die toevallig ook allemaal een hond hebben. Zij begrepen heel goed dat je zelf verdrietig kan zijn van een hond die ziek is. Een operatie waarbij de heupkop verwijderd wordt is niet niks. Na afloop van de operatie was Otis echt een hoopje ellende; ook reageerde slecht op de pijnstillers die hij kreeg, hij at slecht, wilde niet bewegen en raakte aan hele erge diarree. Lastiger vond ik het bijvoorbeeld op werk. Als ik moest werken was mijn vriend er dan wel voor Otis, maar eigenlijk wilde ik het liefst zelf bij hem blijven. Als ik dan een appje kreeg dat het slecht ging met Otis wilde ik meteen naar huis. Maar het is een hond, geen kind; zeggen dat je naar huis moet voor je zieke hond is nogal vreemd, maar dat voelde voor mij niet zo.

Na de operatie begon het herstel en dat liep alles behalve vlekkeloos. We kregen een crème die we op de wond moesten smeren wat het geneesproces zou versnellen. Die crème vond Otis wel lekker en hij wilde niet van zijn wond afblijven. Vervolgens heeft hij ook de hechtingen open gebeten en is de wond gaan ontsteken. Ik kon het niet aanzien maar Otis moest echt een kap op zodat hij er niet meer bij kon. Otis is niet de stoerste hond en voelde zich met kap op nog zieliger dan ooit. Toen de wond hersteld was zijn we samen gaan zwemmen en heel veel wandelingen gaan maken om de spiermassa op te bouwen. Doordat we zoveel samen bezig zijn geweest zijn Otis en ik nu echt onafscheidelijk.

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en springt Otis weer rond als iedere andere gezonde hond. Wel met een raar bungelend pootje en scheef loopje, maar het allerbelangrijkste: wel pijnloos. Ik ben intens gelukkig als ik hem van een heuvel zie afracen met dat gekke pootje dat alle kanten op spartelt omdat hij er gewoon minder controle over lijkt te hebben. Het is mij sterk afgeraden om met hem nog aan hondensport zoals agility te gaan doen. Dit was altijd een droom van mij. Inmiddels kan ik dat naast mij neerleggen en genieten van alle lange wandelingen die we wel kunnen maken. Zonder pijn met een blije hond en dus een hele gelukkige hondenmama.

Liefs,
Mila

 

  1. Hoi Mila
    Dit heeft Otis toch niet overgehouden van t fietsongeluk?
    Inmiddels heb ik met mijn Corgi Ikke ook problemen. Ze denken aan een patella luxatie (knieschijf die eruit schiet) en moet Ikke nog 4-6 wkn rustig aan doen. Ook onze Agility cursus kon hierdoor niet doorgaan. Nog ff afwachten tot begin februari en mss moet Ikke dan geopereerd worden. Wens je veel plezier met Otis en vond t leuk om je verhaal te lezen. Groetjes Gaby Elbers en Ikke🐶

    1. Hey! Nee hoor is niet van het fietsongeluk gelukkig. Het was genetisch en aangeboren. Wat jammer dat agility nu niet kan, hopelijk kunnen jullie goed geholpen worden! Liefs, Mila

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.