Adopt don’t shop


Dogify / maandag, januari 28th, 2019

Ode aan adoptiehonden (uit het buitenland)

3,5 jaar geleden werd mijn beste vriend onderdeel van mijn familie. Via de Belgische rescue organisatie genaamd Cheyenne’s Dream adopteerden wij een hond uit Spanje. Een Dalmatiër teef werd drachtig opgenomen in het asiel en zodra zij was bevallen en de gezonde pups een aantal weken oud waren, werd er een oproep gedaan naar een forever home voor zowel de moeder als haar pups. Op een van deze pups werden wij verliefd. Zijn gekke stippen en zoals mijn broer het noemde “panda oogjes” maakten hem uniek en als bastaard paste hij perfect in ons gezin.  Na een aantal dagen intern overleg besloten wij de organisatie te contacteren. Na verschillende gesprekken met de organisatie, een huisbezoek en een aantal weken wachten was het zover. Harvey mocht komen en voor altijd bij ons blijven! Samen met 3 Dogify-vriendinnen deel ik mijn ervaring over honden adopteren uit het buitenland.

Harvey hebben wij als 16 weken oude pup geadopteerd uit Spanje. Zijn moeder is een volle dalmatiër, over zijn vader weten we niks. Dit bracht uiteraard een risico met zich mee. De karaktereigenschappen van de ouders kunnen je vaak veel vertellen over het toekomstige temperament van je hond. Toch durfden wij het wel aan om hem zonder enige kennismaking op te nemen in ons gezin. Zijn jonge leeftijd speelde hierbij wel een rol. We hadden al een vrij dominante Kaukasische Herder x Bouvier kruising en om deze reden vonden we een jonge, nog vormbare hond hier het beste bij passen. Nu zijn Harvey en Chief vrienden voor het leven.

Door zijn uiterlijke kenmerken en karaktereigenschappen hebben wij sterk het vermoeden dat Harvey gemixt is met een windhond type. Dit uit zich niet alleen in zijn ranke bouw, maar ook in zijn oneindige bewegingsdrang en zenuwtrekjes. Hij is niet moe te krijgen en wil altijd spelen. Ook is Harv heel eenkennig en kan hij angstig reageren op vreemde honden of mensen. Naar mensen of honden die hij goed kent is hij juist extreem loyaal.  Hij is nooit ziek, heeft geen moeite gehad om zich aan te passen en is al met al een hele makkelijke en vriendelijke hond!

Ik weet dat er veel verhalen zijn over drama adopties uit het buitenland maar ik kan niet anders zeggen dan dat het een van de beste beslissingen is geweest die wij als gezin hebben gemaakt. De organisatie was zeer betrokken en professioneel. Het vinden van een juiste match tussen hond en gezin staat bij hen voorop. En gelukt is dat zeker! Harvey is energiek, gezellig en grappig. Hij is ontzettend dankbaar voor alles wat je hem geeft en voor zijn baasjes of grote broer Chief gaat hij door het vuur. Zoals zijn fel gele ogen al verklappen is hij bij ons het zonnetje in huis…

Gouden tip:
Lees je goed in over de verschillende organisaties die bemiddelen bij de adoptie van buitenlandse honden. De betrokkenheid van stichtingen verschillen, evenals de beschikbare informatie over medische gegevens van de honden. Ook hier kan er sprake zijn van malafide organisaties!

Christien wilde heel graag een hond. Op een dag was zij met vrienden aan het praten en kwam het onderwerp aan bod. Een vriend van haar (ook eigenaar van een buitenlandse adoptiehond) vroeg haar of een hond adopteren uit het buitenland geen optie voor haar zou zijn. Ze wilde graag een Duitse Herder met lang haar. Ze opende de site die haar vriend geadviseerd had en wat zag ze direct: Django. Een Duitse herder met prachtig lang haar. Hij was al naar Nederland gevlogen en verbleef in een dorpje in de buurt van haar woonplaats. Het was liefde op het eerste gezicht en nu zou ze niet meer zonder hem kunnen!

Christien vertelt dat ze veel last heeft van chronische pijn. Dankzij haar hond is ze een stuk fitter geworden. Ook heeft ze meer aanspraak op straat en is ze erg van de natuur gaan houden. Ze stemt haar vakanties af op haar hond. Voorheen zou ze bijvoorbeeld nooit veel kilometers lopen op vakantie. Nu draait ze haar hand er niet voor om.

Op de vraag of ze weleens spijt heeft gehad van de keuze voor een adoptiehond antwoordt Christien dat Django in het begin heel erg last had van voernijd. Hier kon ze in de begindagen lastig mee om gaan. Waarschijnlijk komt dit doordat Django op straat zijn eten heeft moeten verdedigen. Omdat hij haar eerste hond was, vond ze dit in het begin erg spannend. Nu kan ze er goed mee om gaan en ervaart ze er vrijwel geen problemen meer mee. Toch zal het altijd een aandachtspuntje blijven.

De adoptie heeft plaatsgevonden via organisatie De Pannehoeve in Kats. “Het is een erg goede stichting en ik ga er nog regelmatig langs met Django”. Ze raadt mensen zeker aan een hond via een stichting te adopteren maar adviseert daarbij je wel goed in te lezen welke stichting geschikt is.

Doordat Christien merkt hoe dankhaar Django is, zou Christien zeker nog eens een hond willen adopteren uit het buitenland. “Hij heeft toch een mindere plek gekend. En er zijn al zo veel rashonden. Je ziet vaak dat zij van alles mankeren, terwijl er zo veel leuke rescue honden zijn die nog jaren mee gaan zonder echt grote problemen.”

Gouden tip:
Lees je goed in van tevoren. En weet waar je aan begint. Een hond kost veel tijd en de problemen die zij mogelijk hebben kunnen ervoor zorgen dat je lang bezig bent met trainen. Sommige honden hebben hele heftige dingen meegemaakt. Maar als je de tijd/geduld hebt zal je een top maatje hebben.

Lianne was al een tijdje online op zoek naar een volwassen hond uit het asiel. Toen zij een foto van Miko voorbij zag komen op de site van een stichting voor zwerfhonden belde zij direct voor meer informatie. Miko was al naar Nederland gehaald en verbleef op dat moment in een gastgezin. Het was een match made in heaven. Dankzij Lianne kon Miko de volgende dag al plaatsnemen in zijn gouden mandje.

De adoptie van de hond heeft haar leven echt veranderd. Door de komst van de viervoeter is haar verantwoordelijkheidsgevoel toegenomen en heeft ze meer structuur in haar leven. Ook zijn er veel nieuwe vriendschappen ontstaan door Miko. Lianne heeft nooit spijt gehad van de keuze voor een adoptie hond. “Miko heeft in een korte tijd ontzettend veel geleerd en heeft zich helemaal kunnen aanpassen aan het leven als huishond.” 

“Adopt don’t shop” is voor Lianne geen vreemd begrip, aangezien zij hier zelf geheel achter staat. “In Nederland heb ik geen geschikte hond kunnen vinden voor mijn leefsituatie, daarom besloot ik juist óók te kijken naar honden in asielen in andere landen.” Miko heeft zij gevonden via stichting SOS Strays. Deze stichting heeft de hond vanuit een Spaans asiel naar Nederland gehaald. Het contact met de organisatie verliep goed. “Ze waren erg betrokken bij het adoptieproces en hadden veel papierwerk beschikbaar omtrent de medische testen die zij hebben laten uitvoeren. Er bestaan ontzettend veel stichtingen die adopties vanuit het buitenland bemiddelen, echter is het wel aan te raden ervaringen van anderen te zoeken en je te informeren over de begeleiding die zij bieden. Hierin zitten enorme verschillen.” 

Ondanks het fijne karakter van de hond ging de adoptie niet zonder slag of stoot. Miko heeft in het begin alles moeten leren. Zo was hij niet zindelijk en kon hij niet aan de lijn lopen. Gelukkig pakte hij de training hiervan makkelijk op. Fysieke problemen heeft hij niet; het is een ijzersterke kruising!

Op mijn vraag of ze nog eens een hond zou willen adopteren uit het buitenland hoeft Lianne niet lang na te denken. “Er zitten ontzettend veel leuke, mooie honden in het buitenland die als ze de kans krijgen een perfecte huishond kunnen zijn. Ik geef weinig om rassen en word juist heel enthousiast van de leuke kruisingen die je daar veel ziet!” 

Gouden tip:
Mocht je onzeker of onervaren zijn met het adopteren van een buitenlandse hond, zoek dan een stichting op waarvan al een aantal honden in Nederland zijn. Dan kun je de hond eerst ontmoeten en ermee wandelen om te zien of jullie een match zijn!

Sienna kwam op Jessica’s pad nadat zij de relatie had verbroken met haar ex. Ze was op vakantie bij haar ouders die toen in Spanje woonden. Ze besloot een hond te nemen en ging langs bij een plaatselijk asiel. In eerste instantie wilde Jessica geen pup, aangezien die toch snel geadopteerd zullen worden. Onverwachts komt ze terecht in een situatie die Jessica beschrijft als het “puppy speel-kwartier”. Ze hurkte en alle puppy’s kwamen op haar af, waaronder ook Sienna, die toen nog Fanta heette. Ze was verkocht. “Het was geen kwestie van welke hond ik wilde. Meer een kwestie van “welke hond kiest mij.” Toen ze 4 maanden oud was vertrok ze naar België en sindsdien heeft Sienna haar gouden mandje gevonden.

Jessica heeft Sienna via een organisatie genaamd ACE Charity geadopteerd. Dit is allemaal heel netjes verlopen. Een interview, kennistest en een plan van aanpak waren onderdeel van de adoptieprocedure. Door haar goede ervaring met de organisatie zou geeft ze aan zeker eerst bij ACE Charity een kijkje te nemen alvorens andere organisaties te bezoeken. Wel geeft ze aan dat het gevoel met de hond voor haar belangrijker is dan de organisatie waarmee het proces verloopt.

Wanneer ik haar vraag waar je goed op moet letten bij een adoptie uit het buitenland vertelt Jessica dat je veel geduld dient te hebben. “Je weet niet wat ze hebben meegemaakt en soms duurt het wat langer voor ze zich open stellen. Wij hebben geluk gehad met Sienna. Ze was meteen zindelijk en braaf. Maar ik heb ook andere honden van vrienden gekend. Daar zijn vele snoepjes en geduld aan te pas gekomen”

Bijkomend wil ze graag de volgende boodschap meegeven:
“Het maakt niet uit welk land je een hond neemt en van welk ras. De klik en de situatie waarin jij je als potentieel baasje bevindt zijn hierbij echt belangrijkste. Voor iedere hond is er wel een passend baasje met een gouden mandje. Soms duurt het gewoon wat langer voor jullie paden kruisen!”

Gouden tip:
Volg je gevoel bij het kiezen van een hond. De klik is belangrijker dan het land van herkomst.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.