Een hond heeft ruimte nodig


Dogify / donderdag, februari 14th, 2019

Personen die ongevraagd, in een geforceerde situatie te dicht bij je komen staan of je zelfs aanraken. Of je nou een groot of klein bent, dit klinkt op zijn minst ongemakkelijk en voor sommige mensen is het zelfs beangstigend. Voor ons mensen is het vanzelfsprekend jezelf vrij te kunnen bewegen, toestemming te geven voor lichamelijk contact en weg te kunnen gaan op het moment dat jij je onprettig voelt. Ondanks dat wij als baasjes echt wel door hebben dat veel honden zich onprettig voelen bij een geforceerde ontmoeting met een soortgenoot (lees: aangelijnd), hebben we toch de neiging onze honden keer op keer ‘even aan elkaar te laten snuffelen’ wanneer we een kennis met bekende viervoeter tegen het lijf lopen. 

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het regelmatig fout gaat. Dit leidt tot de volgende discussie: Wat gaat er dan precies fout? Ligt het aan de sociale vaardigheden van de honden? Zijn ze slecht opgevoed, overdreven angstig of juist te beschermend? Of zou het misschien gewoon aan ons eigen gedrag liggen? Moeten we onze eigen honden wel in geforceerde situaties blijven plaatsen ondanks de ervaring die leert dat zij het regelmatig onprettig vinden en onbekende honden heel verschillend kunnen reageren? Samen delen wij onze ervaring over dit topic.

Ik (Daniëlle) heb twee grote, sterke honden met beide een compleet ander karakter. Waar Harvey vaak overdreven angstig en onzeker is, is Chief erg dominant en té zelfverzekerd. Ik laat ze eigenlijk altijd samen uit, wat inhoudt dat ik mijn koppie er constant bij moet houden om de situatie letterlijk in goede banen te leiden. Persoonlijk vind ik niks zo hinderlijk als passanten die zonder te vragen hun hond(en) aan mijn viervoeters laten snuffelen want dit gaat eigenlijk altijd fout. Het gaat dan als volgt: Chief signaleert een dominante reu en voelt toch even de noodzaak zijn ranking in pikorde te bewijzen óf Harvey voelt zich bedreigd, zet zijn nekharen overeind en toont in elkaar kruipend zijn tandjes. Uiteindelijk komt het altijd goed. Desondanks heb ik me weleens afgevraagd hoe het eruit zou zien als het niet goed af loopt. Als een hond van ‘formaat Otis’ mijn honden agressief benadert als ze aangelijnd zijn, kan ik niet garanderen dat zo’n situatie elke keer goed afloopt.

Ik weet dat de grootte van mijn honden fysiek meer impact heeft dan de aanval van een kleinere hond, en dit is precies te reden waarom ik ze altijd aanlijn zodra ik een voetganger of fietser met een hond passeer. En voor alle mensen die roepen: ‘Maar hij doet niks!’: je weet niet wat jouw hond gaat doen, omdat je ook niet weet wat die van mij gaan doen. Actie leidt tot reactie! Persoonlijk zou ik het mezelf moeilijk kunnen vergeven als mijn hond vervelend letsel veroorzaakt als het gevolg van zo’n vervelende ontmoeting. Juist daarom respecteer ik de grenzen die zij aangeven als ze aangelijnd zijn en gunnen wij passanten hen dezelfde ruimte.

Samen met mijn honden Otis en Yuna loop ik (Mila) lekker door het bos wanneer een jonge labrador enthousiast op ons af komt gerend. Ik roep Otis dat hij bij me moet komen. ‘Hij doet niks hoor!’ roept het baasje als ze ziet dat ik mijn hond wat gehaast aanlijn. Wat moet ik nu doen? Schreeuwen dat mijn hond wél wat doet? Hij kan misschien niet zoveel aanrichten met zijn 3 kilo maar zeker voor een jonge hond zal het toch geen prettige ervaring zijn om gebeten te worden. Ook krijg ik nooit de garantie dat de andere hond door de schrik van mijn felle hond niet terug hapt, en dan is de schade altijd groter bij mijn mini-hond.

Otis was de meest sociale hond die er is. Ik heb altijd veel verschillende soorten oppashonden gehad en Otis ging dan altijd mee. Opgegroeid tussen de Berner Sennens maakte het hem niet uit of hij kon spelen met een Chihuahua of een grote Bouvier. Altijd heeft Otis losgelopen zonder problemen. Was nooit dominant, opdringerig of onvoorspelbaar. Na Otis zijn operatie (hier schreef ik eerder over Otis zijn ziekte) was hij kwetsbaarder. Als honden hun poot op hem legde of onverwachts tegen hem aanbotsten deed dat pijn. Vaak moest hij zich redden door een flinke snauw uit te delen. Dan was het meteen duidelijk voor de grote lomperds. Ook de komst van de altijd speelse Yuna heeft de dynamiek veranderd wanneer wij andere honden tegenkomen.

Ik vond het niet erg dat Otis snauwde uit zelfverdediging. De andere honden begrepen hem meteen en meestal kon het spel daarna gewoon verder op een rustigere manier. Inmiddels is het snauwen wanneer een andere hond hem pijn doet veranderd in snauwen voordat hij überhaupt is benaderd. Aan de ene kant moet ik hem gelijk geven, want er is ontzettend vaak onvoorzichtig gedaan met hem door andere honden. Ik probeer altijd stoer te doen en hem op eigen benen te laten staan zodat ik geen bange hond creëer, maar laatst knapte er bij mij iets. Toen er een grote windhond-achtige jonge hond tot drie keer toe over Otis heen liep en hij na een boogje door de lucht op zijn rug belandde, heb ik hem opgepakt en beschermd. Otis bleef vanuit mijn armen heftig snauwen naar die andere hond terwijl het baasje mij nog toeschreeuwde dat de hond alleen wil spelen.

Wanneer ik mijn hond aanlijn in het losloopgebied word ik vaak met scheve ogen aangekeken. Andere baasjes geven dan het commentaar dat hun eigen hond geen kwaad doet, en laten hen gewoon op mij afrennen. Ik vind dit opvallend. Als ik zelf iemand tegemoet kom met een aangelijnde hond, lijn ik altijd mijn honden aan. Ik mag toch ook gewoon genieten van de wandeling met mijn honden? Aan de lijn voelt Otis zich natuurlijk nog meer bedreigd als honden op hem afkomen dus dan laat ik hem toch los of til ik hem op als de andere hond echt druk is. Nu gaat het in 80% van de gevallen gewoon prima met andere honden (eigenlijk met alle honden die niet te opdringerig zijn en Otis de ruimte geven), maar dit kan ik niet voorspellen vanaf een afstandje.

Het verschil is vooral groot als je Yuna ernaast ziet lopen. Als ik door de wijk een aangelijnde wandeling maak dan vindt Yuna alles prima. Mensen die haar benaderen, aan de lijn spelen met andere honden, snuffelen: ze vindt alles leuk. Otis vindt mensen ook geweldig, maar honden zijn een ander verhaal. Gaat het los in 80% van de gevallen goed, dan is dat aangelijnd maar 10%. Aan de lijn voelt hij zich kwetsbaarder en heeft hij minder bewegingsvrijheid om een lompe speelse poot te ontwijken. Hij zal nooit van een afstand blaffen aan de lijn, maar komt een hond opdringerig snuffelen dan kun je een snauw verwachten. Heb ik een asociale hond of verdien ik de ruimte om rustig met mijn aangelijnde hond te lopen? Vaak schaam ik me en loop ik al hardop verontschuldigend snel in een boogje om mensen heen. Is deze verontschuldiging terecht? Vraag ik niet te veel van mijn kwetsbare hond die verder perfect is opgevoed en gesocialiseerd? Samen werken we aan verbetering maar soms vraag ik me af in hoeverre hij het nou écht fout doet.

Liefs,
Daniëlle & Mila

Reacties op “Een hond heeft ruimte nodig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.