Bekende Baasjes: Monique Westenberg & Gioia


Dogify, Lifestyle / dinsdag, maart 12th, 2019

Ze was te zien in de realityserie “Ik haal alles uit het leven”, is ambassadrice van Animal in Need én is schrijfster van het gloednieuwe kinderboek “Dunya: Een hemels hondenleven”. Daarnaast geeft ze haar 382 duizend volgers op Instagram dagelijks een kijkje in haar leven. We hebben het natuurlijk over Monique Westenberg. We ontmoeten haar voor een zonnige strandwandeling samen met haar hond Gioia. Ook Mogi Fotografie wandelt mee om de speciale band tussen Monique en Gioia vast te leggen op beeld. We hebben ontzettend veel geluk met het weer! Wanneer Monique haar telefoon opent om een foto te maken van Gioia is daar een volgend geluksmomentje: het is exact 12:12 uur, 12-12 is ook de geboortedag van Dunya.  Ze is zichtbaar geëmotioneerd. Monique heeft iets met getallen en dit is voor haar een teken dat Dunya vandaag ook bij haar is. Hier op deze plek, waar ze zoveel dierbare herinneringen aan Dunya heeft worden vandaag nieuwe herinneringen met Gioia gemaakt.

 

 

Door de posts op social media is het voor je volgers al bekend dat Gioia een zeer speciale plek in jouw leven inneemt. Toch is zij voor het grote publiek een stuk bekender geworden toen je openlijk sprak over het overlijden van Dunya. Is jouw band met Gioia veranderd sinds het overlijden van Dunya?
“Onze band is erg veranderd. Enerzijds is ze veel aanhankelijker geworden naar mij maar anderzijds kan ik nu ook al mijn aandacht aan haar besteden. Eerst liet ik haar vaak thuis omdat Dunya dan niet alleen thuis zou zijn en daarnaast had ik toen net een baby die in een Maxi-Cosi overal mee naartoe moest worden genomen. Nu gaat Gioia overal mee naartoe als enige hond. Al mijn hondenliefde is nu voor haar”

Heeft Gioia moeite gehad met het overlijden van haar maatje Dunya?
“Gioia heeft 4 maanden gerouwd om Dunya.  Normaal komt ze bij je liggen op de bank en ineens lag ze alleen nog in haar mand naar buiten te staren. Zelfs in het bos wilde ze niet meer rennen. Ze was zichtbaar ongelukkig. Ik heb Gioia bewust afscheid laten nemen van Dunya in het crematorium.  Ze wist dat Dunya er niet meer was. Ze was dus niet op zoek naar Dunya, dit was pure rouw. Na vier maanden lag Gioia eindelijk weer tussen André en mij in op de bank. Zo heerlijk op haar rug, met de poten omhoog en volledig ontspannen: toen wist ik dat het weer goed ging. Ze ging weer spelen, rennen en haar vreugde was weer terug.”

 

 

Op het moment van overlijden van Dunya was je zelf op vakantie en heb je op afstand een moeilijke beslissing moeten nemen. Hoe heb je dat ervaren?
Zelf heb ik geen bewust afscheid kunnen nemen van Dunya. Ik was op vakantie en haar milt stond op springen. Omdat het spoed had en niet kon wachten werd ik wakker gebeld in Mexico door mijn vader. Hij belde mij via Facetime waardoor ik iedereen bij de dierenarts zag staan. Toen wist ik meteen hoe laat het was… De wereld zakte onder mijn voeten vandaan. Ik wilde niets anders dan met de eerste vlucht naar huis. Ik wilde haar nog zo graag zien maar de dierenarts vertelde mij dat dit echt onmogelijk was. Als haar milt zou scheuren zou de pijn ondragelijk zijn, uitstellen was dus geen optie. Op dat moment moest ik op grote afstand een ingrijpende beslissing nemen. Via de telefoon heb ik er toch een beetje bij kunnen zijn. Het vakantiegevoel was in één klap voorbij, maar ik heb er toch voor gekozen om te blijven. Het maakte niet meer uit waar ik was, want haar ziel was al om me heen. Ik was aan de zee, onze plek. Ik probeerde het met mijn gezin in Mexico een plekje te geven. Op het moment van de crematie ben ik in mijn eentje naar de zee gegaan. Ik heb een hart van kaarsjes gemaakt en heb alleen maar over de zee zitten staren. Voor mij werd het zo toch nog een mooi en dierbaar moment. Wellicht nog wel waardevoller dan wanneer ik op dat moment in het crematorium was geweest. Zelf denk ik dat Dunya ervoor heeft gekozen die week te gaan. Ooit hoop ik naar een medium te gaan die mij die bevestiging kan geven.”

Exact op het moment dat Monique ons vertelt over Dunya vliegt er een lieveheersbeestje in haar haar die pas wegvliegt aan het einde van haar verhaal. De dag zit vol kleine stukjes geluk.

 

 

Wat voor plek heeft Gioia precies in jullie gezin? We zien ook veel foto’s voorbij komen van jullie zoon en Gioia samen. Probeer je je zoontje André bewust te leren hoe hij met honden om moet gaan?
“Gioia is een volwaardig gezinslid en niet slechts ‘de hond’. We betrekken haar zoveel mogelijk in ons leven. Ze ligt op de bank en slaapt in bed. Gisteren wilde kleine André naar buiten en sloeg hij de deur dicht voor Gioia. Ik leer hem dan dat Gioia ook naar buiten mag en dat zij alles mag wat wij mogen. Op die manier leren we hem op een natuurlijke manier goed om te gaan met honden. Ik houd met alles wat ik doe rekening met Gioia en vind het heel belangrijk om dat ook mee te geven aan mijn kind. Ik vind het sowieso erg belangrijk dat hij respect heeft voor alle dieren. Als iemand tegen mij zegt: ‘ik heb niets met honden’ vind ik het al moeilijk om die persoon leuk te vinden. In mijn ogen mis je dan zoveel moois in het leven. Ik vind het zelfs zo belangrijk dat Gioia betrokken is in mijn gezin dat als ik bijvoorbeeld zou trouwen, ik hoop dat zij daarbij is. Als ze dan alleen thuis zou zitten zou het voor mij niet kloppen. Ook toen de kleine geboren werd betrok ik Gioia overal bij; het verschonen, het in bad doen, het eerste hapje, ALLES!’’

Hoe reageerden de honden eigenlijk op de komst van jullie zoon?
‘‘Bij de komst van de kleine was ik eigenlijk bang voor de jonge, sterke en nog onbehouwen Gioia. Dunya vertrouwde ik blind, maar juist Gioia heeft me positief verrast. Ze was heel nieuwsgierig, voorzichtig en ontzettend lief, terwijl Dunya in het begin echt moest ontdooien en er niet zoveel van wilde weten. Later is dat wel bijgedraaid. Gioia accepteert echt alles wat de kleine doet. Het is geweldig om de band tussen die twee te zien!”

Wat zou je andere moeders met jonge kinderen én een hond willen meegeven die moeite hebben hun kinderen te vertrouwen rondom de hond en andersom?
Dat verschilt natuurlijk ontzettend per hond, maar persoonlijk zou ik vanaf het begin hond en kind aan elkaar laten wennen en kennis laten maken. Daarnaast zou ik de hond overal bij betrekken en juist niet weghouden. Als mensen mij om advies vragen in dit soort situaties vind ik het lastig om antwoord te geven, want elke situatie is anders. Maar ik hoor bijvoorbeeld weleens dat mensen een kindje hebben gekregen en zij het vervolgens zo zielig vinden dat de hond zo veel in de bench moet zitten. Dan word ik toch een beetje boos omdat ik dat niet helemaal begrijp. Waarom moet de hond in de bench? Je hond was altijd het ‘kind’, dan moet je hem of haar ook zo blijven behandelen na de komst van een baby. Mijn gevoel is dat als je de hond achterstelt er juist jaloezie kan ontstaan. In mijn ogen heb je dan meer kans op problemen dan wanneer je iedereen gelijkwaardig onderdeel van het gezin laat zijn.”

Heb je bewust gekozen voor dit ras toen je op zoek ging naar een nieuwe hond? Waar heb je op gelet toen je een hond ging uitzoeken?
“Ik heb niet bewust gekozen om weer een pitbull te nemen. Ik hou van alle honden. Het is een heel fijn ras maar een volgende hond kan makkelijk van een ander ras zijn. Ik heb voor mezelf een sterke voorkeur voor grote honden, een Zwitserse Sennenhond is bijvoorbeeld ook prachtig. Ik wilde eigenlijk een hond uit Spanje adopteren maar er kwam een nestje voorbij op Facebook via kennissen van ons. Wij vonden haar hond (een zusje van Gioia uit een eerder nest) heel leuk en omdat wij op dat moment echt op zoek waren naar een tweede hond viel dat precies goed samen. André en ik zeiden tegen elkaar ‘ahhh, zullen we één keer gaan kijken?’ En ja… Dan weet je hoe laat het is en ben je verkocht! Als ik het ras niet had gekend had ik het misschien niet snel gedaan maar met Dunya had ik zo’n fijne ervaring; dat durfde ik wel aan! Het zijn geweldig trouwe gezinshonden. Zoals Gioia soms onvoorspelbaar is naar andere honden, zo ontzettend lief is ze voor mensen!”

Er is in de media vaak kritiek op de zogenoemde “risico-rassen” waar Gioia toe behoort. Ik kan me voorstellen dat je als publieke figuur hier wel eens commentaar op krijgt. Hoe ga je daarmee om?
“Eerlijk gezegd krijg ik niet eens zoveel commentaar op het feit dat Gioia een pitbull is, maar meer over het feit dat ik mijn hond zo dicht bij mijn kind laat. Bijvoorbeeld toen ik een foto plaatste van de eerste ontmoeting van de pasgeboren André met Gioia en Dunya. Onder deze foto reageerden mensen met: “Ben je gek?”, of: “Hoe durf je jouw hond erbij te laten?”. Ik kan daar slecht tegen. Als reactie post ik vervolgens gewoon weer een foto. In het algemeen snap ik best dat mensen negatief reageren op risico-rassen door de manier waarop de media deze honden neerzetten. Het is altijd negatief; je hoort nooit iets positiefs! Dat vind ik jammer. Natuurlijk heeft de beet van een pitbull meer impact dan die van een kleine hond, maar wat veel mensen niet weten is dat kleine rassen vaak veel feller reageren dan pitbulls. Daar hoor je dan weer niets over, en het is precies hetgeen wat er voor zorgt dat vooroordelen zullen blijven bestaan.”

 

 

Je hebt nu samen met een vriendin een kinderboek uitgebracht over het leven van je overleden hond Dunya: “Dunya: Een hemels hondenleven” . Wat wil je graag overbrengen op de kinderen die dit boek (samen met hun ouders) zullen lezen?
‘‘Het boek gaat absoluut over veel meer dan alleen de dood. Het gaat over mijn leven met Dunya en de dingen die wij samen hebben meegemaakt, maar ook  over de hond als deel van een gezin. Dat je altijd goed moet zijn voor een hond, net zoals je andere mensen goed behandelt.’’ Ondertussen maakt Gioia even een loeiend wolvengeluid om te laten weten dat ze een snoepje wil, waarna ze op haar wenken bediend wordt. ‘‘Ik wil vooral de liefde tussen mens en hond overbrengen. Mensen moeten niet denken dat het een boek is over de dood want dat beslaat maar twee bladzijden van het hele boek. Het was enorm bijzonder om dit te mogen maken. Het ontwikkelen van dit boek was voor mij een heel groot onderdeel van mijn verwerkingsproces. Hierdoor kon ik het omzetten in iets positiefs. Het voelt ook als een eerbetoon aan Dunya, I owe her! Ze heeft zoveel voor mij betekend. Ik kreeg haar op mijn 25ste toen ik op mezelf woonde. Op weg naar volwassenheid ga je dingen ontdekken en loop je ook tegen van alles aan; er gaan bijvoorbeeld relaties kapot en dat doet pijn. Dunya was altijd overal als enige bij, en als enige was zij degene die nooit ergens een oordeel over had.’’

‘‘Ik vind de herinneringen die ik heb aan Dunya erg mooi, maar ik vind het ook fijn dat ik nog tastbare dingen heb. Het boek is nu één van die dingen maar ik draag ook een ketting met Dunya’s hartslag erop; zo heb ik haar bij me. Ook ben ik dankbaar voor alle foto’s die ik van haar heb, dat soort dingen bieden echt steun. Ik heb de droom om ooit een stichting op te zetten voor mensen die niet de financiële middelen hebben om hun hond op een waardevolle manier te kunnen herdenken. Ik gun dit iedereen en zou daar graag bij helpen!’’

Wil jij ook zo’n prachtige fotoreportage van je hond? Mogi Hondenfotografie legt jullie met alle liefde vast. Klik hier

  1. Wat een prachtig mooie vrouw ben je! Naast André ben je zo volledig jezelf gebleven en kies je duidelijk je eigen levensweg, samen met André, kleine André en Gioia. Prachtig ook hoe je je kwetsbaar opstelde in de soap toen je de tekeningen voor je boek binnen kreeg en bekeek.
    Enorm veel bewondering voor je en voor je prachtige gezin.
    Vooral bewonder ik je grote hart en de liefde voor mens en dier wat je uitstraalt!
    Het zou super zijn als je die Stichting op kan gaan zetten. Dat zou heel veel mensen kunnen helpen.
    Succes met alles en blijf genieten van wat je hebt, je bent echt een mooi mens!

  2. Met tranen zit ik weer dit verhaal van jou te lezen.
    Je raakt me enorm met jou mooie woorden. Ik herken ook zoveel van wat je zegt! Ik heb precies dat gevoel bij mijn eigen hond. De meeste mensen snappen ons niet omdat deze mensen of geen dier hebben of geen hart hebben.
    Een hond is een ziel en een hond kan ons zoveel geven dat dit onvoorwaardelijke liefde is. Mijn hond is er altijd voor mij, er is geen betere vriendin dan zij! Monique je bent een prachtig mens.

  3. Lieve Monique,
    Ik heb je vandaag heel kort mogen ontmoeten met het signeren van je boek, wat een prachtig boek van jouw liefde voor Dunya, waren er in deze wereld maar meer mensen zoals jij, dan zag de wereld er heel wat mooier uit.

  4. In een woord prachtig en ja ik heb weer zitten huilen Monique wat heb ik een bewondering voor jouw je bent een prachtig vrouw zo speciaal heel veel succes met al je dromen die je nog waar wilt maken dat al je dromen maar mogen uitkomen

  5. Ik heb zoveel bewondering voor Monique. Een prachtmens van binnen en van buiten. En ze straalt zoveel rust en liefs uit.
    André heeft een gouden vrouw aan haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.