Kiezen voor een hond als student


Dogify / dinsdag, maart 19th, 2019

Een eigen hond voor mijzelf, die ik zelf kan opvoeden en die altijd bij me is. Het was mijn grote droom en ik kon haast aan niets anders meer denken. Ik wist precies wat voor een hond ik wilde, waar vandaan en wat ik er allemaal mee zou gaan doen. Maar een hond nemen als student, dat vinden veel mensen geen goed plan. Ik zou geen idee hebben van de verantwoordelijkheden en als student heb je daar toch helemaal geen tijd voor?! Toen ik in het derde jaar zat van mijn studie deed ik het toch. Samen met andere Dogify-vriendinnen vertel ik mijn verhaal. Welke afweging hebben we gemaakt? Waren er lastige keuzes? Hoe hebben we het aangepakt? En zijn wij blij met de keuze die we gemaakt hebben?

Op mijn 21ste stuurde ik mailtjes naar organisaties die honden uit het buitenland haalden en in Nederland herplaatsten. Vol overtuiging dat ik mijn zaakjes op orde had verheugde ik mij op informatie over de beschikbare honden. Al snel kwam ik erachter dat ik deze droom moest laten varen. Geen enkele stichting wilde met iemand in zee gaan van mijn leeftijd en dan ook nog studerend! Ik had niet de juiste woonsituatie en zou niet de middelen hebben om een hond een gouden mandje te bieden. Ik was boos. Ik paste al heel lang op honden van baasjes die fulltime werken en mij vertelden dat ik hun hond best 8 uur alleen thuis kon laten. Daarom had ik het gevoel dat ik dat, ondanks mijn leeftijd en situatie, beter kon!

Ik besloot dat ik fokkers ging benaderen van het ras dat ik graag wilde. Een kleine hond had mijn voorkeur, omdat me dat praktischer leek op mijn studentenkamer en ook in het openbaar vervoer. Ook moest het een hond zijn waarmee ik kon trainen en lekker wandelen. Het werd een grote hond in een klein jasje; een poedeltje. Ik heb lang moeten zoeken en met veel fokkers contact gehad tot ik uiteindelijk Otis vond! Samen met mijn vriend hebben we hem na weken wachten en meerdere puppybezoeken opgehaald. Op weg naar huis zat ik met een mini-pupje op schoot dat ineens helemaal van mij was en waar ik verantwoordelijkheden voor droeg. Ik was intens gelukkig.

Tegen de tijd dat Otis eindelijk thuis was had ik een hele bibliotheek aan opvoedboeken gelezen. De kamer hing vol met lijstjes met opvoedtips en schema’s voor inentingen en ontwormingen. Alle benodigdheden waren aangeschaft, maar vooral ook heel veel onnodige spulletjes. Ik had alles gepland en wist precies waar ik aan was begonnen. Ik had kerstvakantie en mijn vriend schreef zijn scriptie waardoor er na mijn vakantie ook nog wekenlang iemand thuis kon zijn. We deden benchtraining, leerden Otis alleen blijven en na elk slaapje en ieder bakje eten renden we met hem naar buiten. De puppytijd was best wel heftig en kostte heel veel tijd, maar het geluk dat je voelt als je je realiseert dat het écht jouw pup is maakt een hoop goed.

Otis en ik begonnen zo snel als het kon met een puppycursus, waar hij zelf totaal geen zin in had. Overdag ging ik maximaal 4 uur naar de universiteit en ik had de mogelijkheid om colleges thuis te volgen. Op een drukke studiedag is het heerlijk om even tussendoor je hoofd leeg te kunnen maken samen met je hond in het park. In plaats van dat je met jezelf afspreekt dat je één aflevering op Netflix mag kijken, ging ik dingen doen met mijn hond waar ik nieuwe energie van kreeg. Wel is het zo dat ik het ineens goed moest overleggen met mijn vriend als ik een keer weg ging zonder honden. Mijn familie woont ver weg maar als een keer weg moet staan mijn schoonouders altijd te popelen om op te mogen passen. Als zij niet kunnen heb ik ook nog een hondenhotel waar ik ze met een goed gevoel heen breng.

Ik heb wel studievertraging opgelopen, maar dat is niet per se te wijten aan het feit dat ik een hond heb genomen. Ik vind het soms gewoon lastig om prioriteiten te stellen en doe van alles tegelijkertijd. Het is verleidelijk om te kiezen er heerlijk op uit te trekken met je hond, terwijl er eigenlijk belangrijkere dingen gedaan moeten worden. Dit heeft mij er overigens niet van weerhouden om een tweede hond in huis te nemen. Inmiddels woon ik samen met mijn vriend in een 2-kamerappartement. Puppy Yuna zette de boel weer op z’n kop. Voor de tweede keer een pup op weg helpen naar stabiele volwassenheid, dat kost gewoon tijd! Die tijd moet je willen maken. Bij alles wat ik doe moet ik nadenken: kan ik de hond meenemen? Is mijn vriend eventueel thuis? Moet ik een andere oppas regelen?

Mensen vragen mij wel eens ‘hoe ik het ga doen’ als ik straks een baan heb. Dan denk ik: mensen die werken krijgen toch ook kinderen? Dan moet een hond ook mogelijk zijn! In plaats van dat ik mijn kinderen ‘s ochtends naar school breng, kan ik mijn honden ook naar het hondenhotel brengen. Je moet bepaalde dingen in je leven aanpassen, maar dat weet je zodra je kiest voor een hond. In het leven weet je nooit precies wat er zal gebeuren en of je de juiste zorg voor je hond kan bieden. In welke levensfase dan ook. Ik denk dat mijn honden een goede start hebben gehad als pup omdat we ontzettend veel tijd voor ze hebben gemaakt. Deze tijd kon ik juist maken omdat ik geen fulltime baan heb. Als ze straks allebei stabielere honden zijn en de juiste basis hebben meegekregen kan ik ze ook makkelijker bij een oppas brengen als ik straks wel moet werken.

Een hond nemen als student is absoluut mogelijk als je bereid bent tijd en geld te investeren en je je realiseert dat een goede planning een must is. Spontaan een weekendje Londen is praktisch onmogelijk. Zelf heb ik dit nooit als een beperking ervaren en inmiddels zijn Otis en Yuna echt niet meer weg te denken uit mijn leven. Wat ik me vooral realiseer als ik ‘s avonds op de bank zit met mijn vriend en mijn honden, is dat ik écht gelukkig ben. Mijn honden zorgen ervoor dat het nooit saai is, ik er altijd samen met hen op uit kan en er nooit tekort is aan knuffels. Mijn honden zorgen ervoor dat mijn appartementje een thuis is.

Liefs,
Mila

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.